Maxim

‘Waar ik in het ziekenhuis soms voor de leeuwen werd gegooid, merk ik hier dat ik goed op collega’s kan terugvallen. Er is een lange inwerkperiode waarin een ervaren jeugdarts je vaste sparringpartner is. Fijn, want je komt regelmatig zaken tegen die je bij geneeskunde niet leert. Tijdens één van mijn eerste gesprekken vertelde iemand dat haar partner gewelddadig was. Ik vond het fijn dat ze me dat toevertrouwde, maar ik had nog niet geleerd wat ik dan kon doen. Inmiddels weet ik bij de meeste situaties hoe te handelen, maar nog steeds kan ik altijd advies inwinnen bij collega’s: hoe zien jullie dit? Iedereen denkt graag mee. We kunnen alles met elkaar bespreken, uiteraard zonder daarbij de namen van gezinnen te noemen.’ 

‘Tijdens mijn spreekuren zie ik kinderen van 0 tot 4 jaar. En dat is heel afwisselend. Er komen kinderen die problemen hebben met slapen, moeite met eten of met plekjes op de huid die je niet meteen kunt thuisbrengen. Soms is een situatie acuut en moet ik meteen doorverwijzen, maar in de meeste gevallen zijn we er op tijd bij. Dat vind ik mooi aan preventief werk: we kunnen vaak ziekenhuisopnames voorkomen. En omdat we tijd hebben om ouders en kinderen te leren kennen en te begrijpen wat hun situatie is, komen we samen tot oplossingen die écht werken binnen een gezin.’

‘Wat een leuk en verrassend aspect is aan het werk hier, is dat er ook veel aandacht is voor wat wél goed gaat. Dat je, zonder belerend te zijn, tegen ouders kunt zeggen: “Dat doet u echt heel goed!” Met een jong kind staat je leven al zo op zijn kop, dan is het fijn om af en toe bevestiging te krijgen. Die positieve insteek is echt heel verfrissend. En ook kenmerkend voor de algehele sfeer binnen de organisatie. Het is gewoon gezellig. Als man ben ik vooralsnog wel in de minderheid, maar daar heb ik gelukkig geen last van. En misschien zijn er wel mannen die na het lezen van dit stuk het team willen versterken?’